उनिउँको फूल

के पी भुसाल ‘अजस’ फुल्छन् फूलहरू सधै जगतमा, धेरै थरीका अनि, फैलन्छन् नभमा सुगन्ध यिनका रोक्दैन कोही पनि, रोपें मै विरुवा अने क दुखमा, कुल्चेर

रित्तो देश

निम्बतरु व्यवहारले च्याप्दै गयो म थिचिदै थेचारिदै गएँ र अँचेटिएर व्योहोराको वजनले च्यापेको भएर गोडाहरु गल्दै दुखे खिइएका जोर्नीहरु फुक्लिदैछन् अब म रित्तो देश पनि

स्थानीय नास्ता तरकारी

के पी भुसाल ‘अजस’ हुर्केको मैले भिर र पाखा , हेरेर डुलेर, खेलेको मैले प्रकृति संगै, हाँसेर भुलेर, दिग्दारी लाग्छ खैआज किन तीदिन संझेर, झर्नाको

नयाँ चोक

निम्बतरु सिधै सार्वभौतिकता र स्वतन्त्रतामाथि हमला गरेको छ चुपचाप छ चुपचाप छ सडक मुढा पल्टाएका जस्ता मानिसहरु देशको पार्श्वचित्र हराउँदा पनि यदि बेहोशीमा कोही छ

बाल्यावस्था संझदा :

के पी भुसाल ‘अजस’ हात्मा फूल थियो खुसीमन थियो साम्ने अरूचिज् पनि, विद्या आर्जनमा सिकाइ पहिलो, आरम्भको दिन् भनि, कोर्थें मै पनिता झिजो कलमले, आधार्

मायाँ आफ्नै ठाउँको

के पी भुसाल ‘अजस’ लाग्दछ मायाँ मलाई,मेरै लेक बेशीको, बिहान हेर्छु पाखामा, झुल्के घाम परेको, उक्काली हिड्दा थाकेर,चौपारीमा बसेको, सक्दिन मैले विर्सन,चिसो हावा लिएको ।

उहाँको वामन अवतार

निम्ब तरु उहाँ वामन अवतारलाई चाहिएको थियो तीन पाइला राख्ने ठाउँ नागरिकले शीरमा राख भनिदिएकै थिए उहाँलाई त्रिलोक चाहिएको छ मलाई भने दुई पाइला राख्ने

माटोको नाता

के पी भुसाल ‘अजस’ हाँसेर बोल हृदय खोल हे भाइ एक्बार, घाँमला सोध जुनला खोज बुझिन्छ संसार, शिरमा तिम्रो देखिन्छ अग्लो सुनौलो हिमाल, छातीमा हात

एक्काईस नर्कको सजाय

चौपाजे जमाना

निम्ब तरु कोदो चौपाजे लगाएजस्तो लगाइएछ साइनो फर्काउनेबेला पाथी आउला भन्ठानेको मानो आयो मान्छे नै रुखो उस्को भावनाको उपज नै बीउ पनि नर्फकिने खाले छ