कला/साहित्य
मान्छेको मन – (उपजाति)
के पी भुसाल ‘अजस’ सन्सार बुझ्दा मन भित्र छुन्छ, विरक्ति देख्दा मन खिन्न हुन्छ, भन्दैन कोही चित्कार कता छ, झुम्छन् उसैमा रसिलो जता छ, मान्छे
धर्म – के पी भुसाल ‘अजस’
के पी भुसाल ‘अजस’ अनन्त नभमा हेर, ब्रह्माण्ड अगण्य अनि, सृष्टि हो प्रभुको सारा, प्राणी यो जगतै पनि, ब्यक्तिको प्राकृतिक् रूप,धर्महो बुझदा अनि, प्राकृतिक् गुण
सुनको वास्ना (उपजाति)
के पी भुसाल ‘अजस’ टुक्का उखान्का मन भित्र हुन्छन् कुरा सपोट्मा थप शक्ति दिन्छन् गराइ वाचा थपदा उमङ्ग , भन्छन् कसैले ’सुनमा सुगन्ध’ नामै छ
उनिउँको फूल
के पी भुसाल ‘अजस’ फुल्छन् फूलहरू सधै जगतमा, धेरै थरीका अनि, फैलन्छन् नभमा सुगन्ध यिनका रोक्दैन कोही पनि, रोपें मै विरुवा अने क दुखमा, कुल्चेर
रित्तो देश
निम्बतरु व्यवहारले च्याप्दै गयो म थिचिदै थेचारिदै गएँ र अँचेटिएर व्योहोराको वजनले च्यापेको भएर गोडाहरु गल्दै दुखे खिइएका जोर्नीहरु फुक्लिदैछन् अब म रित्तो देश पनि
स्थानीय नास्ता तरकारी
के पी भुसाल ‘अजस’ हुर्केको मैले भिर र पाखा , हेरेर डुलेर, खेलेको मैले प्रकृति संगै, हाँसेर भुलेर, दिग्दारी लाग्छ खैआज किन तीदिन संझेर, झर्नाको
नयाँ चोक
निम्बतरु सिधै सार्वभौतिकता र स्वतन्त्रतामाथि हमला गरेको छ चुपचाप छ चुपचाप छ सडक मुढा पल्टाएका जस्ता मानिसहरु देशको पार्श्वचित्र हराउँदा पनि यदि बेहोशीमा कोही छ
बाल्यावस्था संझदा :
के पी भुसाल ‘अजस’ हात्मा फूल थियो खुसीमन थियो साम्ने अरूचिज् पनि, विद्या आर्जनमा सिकाइ पहिलो, आरम्भको दिन् भनि, कोर्थें मै पनिता झिजो कलमले, आधार्
मायाँ आफ्नै ठाउँको
के पी भुसाल ‘अजस’ लाग्दछ मायाँ मलाई,मेरै लेक बेशीको, बिहान हेर्छु पाखामा, झुल्के घाम परेको, उक्काली हिड्दा थाकेर,चौपारीमा बसेको, सक्दिन मैले विर्सन,चिसो हावा लिएको ।
उहाँको वामन अवतार
निम्ब तरु उहाँ वामन अवतारलाई चाहिएको थियो तीन पाइला राख्ने ठाउँ नागरिकले शीरमा राख भनिदिएकै थिए उहाँलाई त्रिलोक चाहिएको छ मलाई भने दुई पाइला राख्ने








